ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΓΕΛΙΟ

ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΓΕΛΙΟ


 

Όσοι ξέρουν να γελούν, πολλά χρόνια θε να ζουν.

Όποιος δεν γελάσει το πρωί, ούτε το μεσημέρι θα γελάσει.

Όποιος πολύ γελάει, πολύ κλαίει στο τέλος.

Όποιος πουλάει το σπίτι του, γελούν τα κεραμίδια.

Στου λωλού το στόμα περισσεύει το γέλιο.

Τ’ ανέγελο του κόσμου, τον κόσμ’ αναγελά.

Τα γέλια θα σου βγουν ξινά.

Τα γέλια με τα κλάματα, με τη χαρά η πίκρα.

Τα γέλια σπέρνουν κλάματα.

Τα γέλια τ’ ασταμάτητα, μυαλά κουρκουτιασμένα.

Τα γέλια χάνουν την τιμή, τα μέτωπα τη γνώση.

Αν γελάς όταν σε δέρνουν, ποτέ δεν θα σε ξαναδείρουν.

Αν δεν γελάσεις το πρωί, μην καρτερείς το βράδυ.

Ο γνωστικός θυμάται και γελά, ο τρελός βλέπει και γελά.

Αναγελούμε δεκαοχτώ και μας γελούνε χίλιοι.

Ανώφελα γέλια, ανάλατο φαϊ.

Άσπρα γέλια των χειλιώνε, μαύρα γέλια των καρδιώνε.

Γέλα εσύ κι εγώ γελώ να περνάμε τον καιρό.

Γελά ο τρελός στ’ αγέλαστα.

 

 

Γέλια γέλια δίχως φρένα και μυαλά κουρκουτιασμένα.

Γέλιο άσκοπο, μυαλό άσκεφτο.

Γέλιο και κλάμα είναι στον ίδιο σάκο.

Γέλιο χαρά που μου ‘φερες και λύπη που μου πήρες.

Δυο γελούν κάτι ξέρουν, ένας γελά τρελός είναι.

Εγελούσανε με μένα κι έσκασα κι εγώ στα γέλια.

Έζησε χρόνια πιο πολλά απ’ το γέλιο στη ζωή του.

Είναι κι άσπρα γέλια, είναι και μαύρα γέλια.

Θα γελάσει ο κάθε πικραμένος.

Κάλλιο της γης κατάλυμα παρά του κόσμου γέλιο.

Καλύτερα καλύβα όπου γελούν, παρά παλάτι όπου κλαίνε.

Κουτσό ποτέ μην κυνηγάς, με σένα θα γελάσουν.

Με τα κόκκινα πανάκια τα γελούνε τα παιδάκια.

Μηδέ γάμος χωρίς κλάμα, μηδέ μνήμα χωρίς γέλια.

Να ζήστε, να γεράσετε, να δείτε, να γελάσετε.

 

Ας γελάμε κι ας πηδάμε, για να λεν’ πως δεν πεινάμε.

Όποια μέρα δεν γελάμε τηνε χάνουμε απ’ τη ζήση.

Όποιος γελάει με τον άλλον, γελάει με τα μούτρα του.

Όποιος γελάει την Παρασκευή, κλαίει το Σάββατο.

Όποιος δεν γελάσει το πρωί, ούτε το μεσημέρι θα γελάσει.

Όποιος εγέλα το ταχύ (=το πρωί), κλαιει πριχού βραδιάσει .

Όποιος πολύ γελάει, πολύ κλαίει στο τέλος.

Όποιος πουλάει το σπίτι του, γελούν τα κεραμίδια.

Τα γέλια θα σου βγουν ξινά.

Στου λωλού το στόμα περισσεύει το γέλιο.

Τ’ ανέγελο του κόσμου, τον κόσμ’ αναγελά.

Τα γέλια με τα κλάματα, με τη χαρά η πίκρα .

Τα γέλια σπέρνουν κλάματα.

Τα γέλια χάνουν την τιμή, τα μέτωπα τη γνώση.

Το γέλιο της Παρασκευής είν’ κλάμα του Σαββάτου .

Το δανεισμένο πάει γελώντας κι έρχεται κλαίοντας.

Το στόμα του λωλού, πάντα γεμάτο γέλια.

Το τέλος του γέλιου είναι το κλάμα.

Το χαμόγελο του ανθρώπου είναι ήλιος μές στο σπίτι.

Χαρά σ’ εκείνον που γελά, με τα παθήματά του, που κάνει γλέντι τον καημό, χορό τα βήματά του.

Γελάει και χαίρεται πολύ ποιος μένει τελευταίος.

Χαρά στο νιο που νοιάζεται, στο γέρο που γελάει.

Χαμογέλα στο αύριο κια το αύριο θα χαμογελάσει σε εσένα σήμερα.

 

Ελληνικές παροιμίες για το γέλιο